O Mamma Mia !

Matka jako goryl w klatce

2012-02-14T02:32:00.000-08:00

Jak to jest, być na macierzyńskim? No, nie będzie to jakieś specjalnie odkrywcze, ale bywa różnie. Przede wszystkim jest inaczej właściwie pod każdym względem. Największą zmiana dotyczy chyba aspektu logistyczno-towarzyskiego, dla mnie było to zupełnie nowe doświadczenie życiowe.

Świeżo upieczona mama musi najpierw stopniowo opanować tę sytuacje, która na początku może wydawać się jakimś armagedonem: jak tu w ogóle wyjść z domu z noworodem? Kogo najpierw ubrać – ważne szczególnie zimą, co ze sobą zabrać (niezbędnik rozrasta się do rozmiarów potężnej walizy, i w sumie wygląda taka matka jak na gigancie), o której wychodzić – trzeba w końcu wcelować pomiędzy posiłkami i najchętniej w drzemkę… A dzieciak na etapie zamykania drzwi najczęściej i tak robi kupę, więc wszystko trzeba z powrotem odpakować. Potem slalom z wózkiem, w zależności od pory roku za przeszkody robią hałdy szarego śniegolodu lub sterty liści. Bez względu na porę roku: źle zaparkowane samochody, krzywe chodniki oraz psie kupy. Temat barier architektonicznych w przestrzeni publicznej to nasz konik – w końcu o tym jest cała O mamma mia! Tu wózkiem nie wjadę – i mogłybyśmy tu napisać encyklopedię grzechów większych i mniejszych. Po kilku tygodniach ma się opracowaną trasę, i jak ten koń w klapkami się nią łazi 3x dziennie. Super. Wtedy przychodzi czas na odbudowanie życia towarzyskiego – w końcu mamy masę czasu, nic nie robimy, no nie? Wreszcie sobie pochodzimy na kawkę w ciągu dnia, bez pośpiechu i w ogóle luzik… No tylko że jakoś nie ma z kim, bo wszyscy albo pracują albo udają że pracują, żeby tylko nie spotkać się z nudną i monotematyczną mamuśką z dzieckiem. Bo można się zarazić, nie? Niektóre szczęściary mają zsynchronizowane przyjaciółki – ich życie rozwija się i wchodzi na kolejne etapy równolegle, więc właściwie niewiele trzeba zmieniać. Reszta, która nie miała tego szczęścia i wyrwała się z ciążą jako pierwsza w towarzystwie, niestety cierpi samotność wobec zastosowanego ostracyzmu, co albo wepchnie je w ramiona mamusiek z pobliskiego parku albo zamkną się w sobie jak małż. Można też zamknąć się w towarzystwie mamusiek. Ostatni dylemat to dokąd pójść? Jeśli mamy to „szczęście” i mieszkamy w dużym mieście, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że ktoś przedsiębiorczy otworzył tzw. kawiarnię dla mam z dziećmi w miarę niedaleko od naszego domu. Nisza „kawiarni dla mam z dziećmi” jest chyba najbardziej dochodową gałęzią gastronomii: nigdzie indziej nie trzeba płacić 8 złotych za kubek soku czy 14 złotych za kawałek zwykłego murzynka (szumnie zwanego brownie), spożywanych jedną ręką i z czającym się atakiem serca (bo zaraz jakieś szalejące w okolicy dziecko wyleje na siebie lub na nas zawartość kubka z gorącą kawą), w hałasie i sajgonie gorszym niż na dworcu PKP w godzinach przedświątecznego szczytu. No i powiedzmy sobie otwarcie: kogo na to stać???

W sumie wychodzi na to, że taka matka na macierzyńskim jest jak w klatce: z jednej strony bariery czysto organizacyjne, najprostsze do przezwyciężenia, z drugiej – bariery architektoniczne, o których istnieniu nawet sobie nie zdawałyśmy wcześniej sprawy, z trzeciej – bariery psychologiczne, bo w końcu nie jest fajnie ciągle się stresować, że dzieciak zacznie płakać i ktoś krzywo spojrzy, albo że trzeba będzie publicznie nakarmić i ktoś nas upomni, albo że każde wsiadanie do autobusu czy tramwaju wymaga niezliczonej liczby uprzejmych uśmiechów i przeprosin wobec fukających współpasażerów, a z czwartej w końcu – bariery ekonomiczne, no bo kogo stać na takie kawiarniane życie codziennie?

Macie pomysł, jak wypuścić matki z klatek????

W obronie zdrowego wkurzenia

2012-02-09T12:19:00.000-08:00

Miałam napisać dalszy ciąg o konieczności poszanowania prywatności ciężarnych i kobiet w ogóle, ale natchnęło mnie w zupełnie innym temacie: oburzenia. Otóż przyznam się: ja często się wściekam, chociaż może po prostu zwyczajnie funkcjonuję naturalnie na podwyższonych obrotach. Mówię dużo, głośno, egzaltowanie i (czego się wstydzę) niecenzuralnie. Spóźnienia autobusu są „dramatyczne”, w kolejce w sklepie po 30 sekundach „trafia mnie szlag”, upał/mróz (niewłaściwe skreślić) – jest zawsze „nie do zniesienia”, a kilkadziesiąt razy dziennie „załamuję się totalnie” porażającą durnotą i absurdalnością spotykających mnie sytuacji. Taką reakcję wywołała u mnie ostatnio sprawa Dworca Centralnego: po prostu nie mieści mi się w głowie, że można za grube miliony (50!!!!) wyremontować budynek, i nadal pozostawić go równie niedostępnym dla osób z wózkami i na wózkach jak przedtem. Jak tylko o tym pomyślę to mi ciśnienie skacze. O, teraz :)

No ale zostawmy dworzec, bo chciałam o czymś innym. Te wszystkie moje „wkurze” i „załamki” są takim sobie gadaniem. Tak na serio to mnie wkurza właściwie tylko jedno pytanie „A po co ty się tym tak denerwujesz?”, w domyśle: to i tak nic nie zmieni. I jeszcze jak czasami usłyszę „złość piękności szkodzi” to mam ochotę przyłożyć.

Moja mądra przyjaciółka uświadomiła mi, że w samej nazwie „emocje” tkwi niezmiernie ważna informacja: e-motio, czyli coś, co wprawia w ruch. Nas wprawia, ludzi! To emocje leżą u podstaw jakiejkolwiek motywacji do działania, bez emocji bylibyśmy osobowościowo „ciepłymi kluchami” bez żadnej pasji. Z racjonalnego punktu widzenia chęć zmieniania świata jest oczywiście kompletnie pozbawiona sensu, ale przecież do boju nie pcha nas mózg tylko EMOCJE!! W końcu nie na darmo mówi się o wojujących feministkach ;)

I warto, abyśmy jak najdłużej miały w sobie żar, pasję, chęć do zmiany, wkurzenie i inne „bezsensowne emocje” bo jest jeszcze tyle do zrobienia, że nie możemy się teraz zatrzymać!

Człowiek i dziewczyna, czyli o języku ciąg dalszy

2012-01-29T10:31:00.000-08:00

Przeczytałam właśnie na profilu fejsbukowym Biura Anny Grodzkiej informacje o jej współpracowniczkach. Dokładnie takie: Lalka Podobińska- dyrektor, Olga Brzezińska –kierownik biura, Kapsyda Kobro –asystentka parlamentarna (jedyna forma żeńska). Przeczytałam i poczułam się jakbym dostała w twarz! Pewnie nie miałabym odczuć tego rodzaju gdyby to był profil Jarosława Kaczyńskiego, ale subtelnej różnicy między Anną Grodzką a tym panem chyba nie muszę wyjaśniać.

Kiedyś nie przeszkadzał mi brak żeńskich form. Później, walkę o język zaczęłam uważać za ważną, ale jako akt symboliczny, podkreślenie, że „chcemy całego życia”, równości na wszystkich płaszczyznach. Wciąż jednak nie raziły mnie męskie "koncówki" w połączeniu z żeńskimi imionami. Nie widziałam potrzeby radykalnej przebudowy całego słownika. Takiego języka zostałam nauczona, takim językiem opisywałam świat.

Oprzytomniałam, kiedy mój wtedy może czteroletni syn zapytał, jak się mówi na człowieka - dziewczynę (sic!). Później tych pytań było coraz więcej. A ja czasem musiałam się dłużej zastanowić. Bo w języku nie ma naukowczyń i sportowczyń, pilotka to raczej nakrycie głowy pilota, a ministra to dla większości feministyczna nowomowa czyli dziwactwo!

Dla równowagi mamy oczywiście matki, opiekunki, nauczycielki i pocieszycielki. Nie umniejszam ich roli (w tym mojej), ale jest to jednak ograniczające. Jeśli nie chcemy jako kobiety być definiowane jedynie przez nasze funkcje reprodukcyjno- opiekuńcze musimy nauczyć nasze dzieci (i nie tylko dzieci!) języka który nie będzie nikogo wykluczał i wyznaczał mu z góry przypisanego miejsca.

Bo to język nadaje kształt myślom i wyznacza ich ramy. Nie ma kobiet w języku, nie ma nas wcale!

KaNi

"Cyce jak donice"

2012-01-21T09:01:00.000-08:00

"Dajesz jeszcze cyca??" - niby życzliwe pytanie babci mojego męża, a jednak sprawia, że czuję się jakoś tak niezręcznie. No bo gdyby była młodsza (i słyszała...) to bym pewnie poprawiła, że cyce (jak donice) to mają ewentualnie baby z wulgarnych kawałów, ja natomiast posiadam piersi, i nimi karmię. A tak, z szacunku dla starszych i w związku z obiektywnymi trudnościami prowadzenia konwersacji z niedosłyszącą panią, odpuszczam.

Ale nie mogę się powstrzymać od refleksji nad naturą bycia mamą: oznacza to automatycznie, że z kobiety przeistaczam się w jakiś inny twór, co momentalnie jest odzwierciedlone w języku. Byłam w ciąży, chodziłam regularnie na kontrolne wizyty do położnika. Pan doktor pytał: "Jak się dzisiaj czujemy?"; ja niezmiennie odpowiadałam "Ja świetnie, a pan?". W szpitalu pielęgniarka neonatologiczna mówiła "Mama poczeka, a potem odbierze wyniki", a ja naprawdę potrzebowałam chwili czasu żeby zajarzyć, że zwraca się do mnie z jakimś poleceniem. Gramatyka i syntaktyka dla ciężarnych - powinni to wykładać w ramach szkoły rodzenia. Pamiętajcie drogie ciężarne, od dzisiaj wszyscy będą do was mówili w trzeciej osobie liczby pojedynczej, jak kiedyś do służących: "Marysia pozamiata i pod kuchnią napali".

A może to jednak coś więcej niż tylko taka maniera? Może to oznaka nieuznawania podmiotowości matki, wyraz braku szacunku dla niej jako człowieka? Zupełnie jakby nie była to kobieta-w-ciąży (czyli ja plus ciąża), a ciąża z niewielką domieszką mamuśki. A mamuśka ma cyce, to każdy przecież wie.

Drogie Mamy, nie poddawajmy się, poprawiajmy innych!

Odzyskajmy siebie w języku!

AŚ

Dziewczyny ja nie chcę być dwugłowa!!! :( zróbmy coś :)

2012-01-15T13:21:00.000-08:00

O matkach-cwaniaczkach i lewych zwolnieniach

2012-01-05T09:25:00.000-08:00

Przez media przetacza się ostatnio dyskusja o zwolnieniach lekarskich dla ciężarnych, a raczej o ich nadużywaniu, bo przecież „ciąża to nie choroba” więc po co zwolnienie (nie mówimy tu o sytuacji, gdy zagrożenie ciąży stwarza konieczność leżenia czy wręcz zadomowienia się na oddziale patologii ciąży, ale o w sumie prawidłowo przebiegających ciążach, spędzanych częściowo lub w całości na L4). Na głowy „matek-cwaniaczek” sypią się gromy, głos zabierają politycy, eksperci, pracodawcy, inni pracownicy (płci obojga), a także jako kategoria specjalna inne matki (nazwijmy je dla kontrastu „dzielnymi”: to te, które przez 9 miesięcy nie skalały się ani jednym dniem L4).

W Wysokich Obcasach z 31.grudnia przeczytałam list od takiej „dzielnej” matki, w dodatku zatrudnionej w korporacyjnym dziale personalnym, dzięki czemu może ekspercko oszacować, że „95% kobiet bierze zwolnienie dzień po zrobieniu testu ciążowego”. Ta pani wyraźnie odcina się od „cwaniaczek” podkreślając, że jej uczciwość wobec systemu sięga dalej: nie tylko nie była na zwolnieniu przez całą ciążę, ale nawet jak dziecko już się urodziło i zdarzy mu się zachorować, to też nie bierze zwolnienia: po prostu angażuje do opieki ojca dziecka albo babcię. Oczywiście takie rozwiązania są raczej trudne do zrealizowania dla matek samotnie wychowujących swoje dzieci, albo dla pracujących na pełnym etacie babć i dziadków, albo po prostu dla kogoś, kto mieszka w innym mieście niż reszta rodziny, ale to drobiazgi – w ogóle inny temat. No więc wracając do wątku głównego – przeczytałam, i się nieco wkurzyłam. Ale nic to, myślę, zaraz mi przejdzie.

Po czym przeczytałam drugi, wydrukowany obok pierwszego, list czytelnika na ten sam temat. I nie mogę się powstrzymać, żeby nie skomentować: brawo, nareszcie ktoś rozsądny!

Otóż drugim czytelnikiem jest starszy pan, w dodatku – a jakże! – pracodawca, w którego firmie 99% pracownic spędziło ciążę na zwolnieniu lekarskim. Zaraz się zacznie, pomyślałam, ciąg dalszy aktu oskarżenia tych wstrętnych cwaniaczek z brzuchami, tym razem autorstwa kapitalisty-krwiopijcy, który przeliczy szybciutko, ile go takie L4 kosztuje. A tu niespodzianka. Bo pan starszy, zamiast oburzać się na swoje pracownice-naciagaczki, albo przechwalać, że jego żona/córka/synowa/sąsiadka to całą ciążę, bite 40 tygodni w pracy, i do szpitala prosto z fabryki wręcz pojechała, przedstawił sytuację taką, jaka JEST a nie taką, jaką przedstawiają nam media, a głosy czytelników i czytelniczek tychże mediów zdają się potwierdzać i jeszcze dodatkowo nakręcać. Bo proszę państwa nie jest tak, że (opierając się na estymacjach pani „dzielnej” kadrowej) 95% kobiet w wieku rozrodczym jest nałogowymi kłamczuchami i nie ma sumienia, oszukując, naciągając, kręcąc i cwaniacząc. Naprawdę! (inaczej musielibyśmy przyznać, że 95% naszego narybku dziecięcego wychowywanych jest przez patologiczne matki…). Te kobiety biorą te „nadmiarowe” zwolnienia w ciąży z jakiegoś powodu, i tym powodem jest chociażby nieelastyczność godzin pracy, kiedy potrzebują zwolnić tempa czy odespać, brak możliwości pracowania z domu kiedy czują się słabiej albo boli kręgosłup, nieprzestrzeganie przepisów kodeksu pracy dotyczących ciężarnych, nieprzyjemna (uwaga! eufemizm) atmosfera stwarzana przez emocjonalnie niedojrzałych szefów („jak mogłaś mi to zrobić, teraz taki kłopot z zastępstwem będzie!”), odsuwanie od zadań „bo ty się przecież i tak zaraz posypiesz”, i tak dalej, i tak dalej... Większość z nas to zna z własnych, niekoniecznie przyjemnych, doświadczeń zawodowych.

Wracając do listu pana, którego z braku lepszych określeń nazywam „starszym”: otóż on w swej mądrości i przenikliwości przejrzał na wylot cały ten wstrętny mechanizm, cały beznadziejny system, który matki-cwaniaczki niejako produkuje. Bo winny jest system, a nie inne matki, i nie należy ulegać manipulacjom, że jest inaczej. Politycy mówiący przez różne media mają swoje interesy, swoje sprawy do załatwienia, a ostatnią z nich jest dobro ciężarnych obywatelek, i ich perspektywa na sprawy życiowe. Parę lat temu politycy wmawiali pielęgniarkom, że nie dostaną podwyżek bo w tym roku dostali je górnicy – zupełnie jakbyśmy mówili o jednym konkretnym banknocie, który może trafić tylko do jednej z dwóch kieszeni, a nie o budżecie, w którym naprawdę jest znacznie więcej możliwości przesunięć i oszczędności. I to politycy kreowali antagonizm miedzy tymi grupami zawodowymi. Podobnie dzieje się teraz: są te okropne matki-cwaniaczki, darmozjady i pasożyty, na które najeżdżają wszyscy, wytykając palcami, z uczciwymi matkami-dzielnymi na czele, i reszta płacących za ich wakacje uczciwych opodatkowanych obywateli. A potrzebny byłby nam dialog, żeby przedstawić politykom jednolite oczekiwania i wyzwania: co mają zrobić, żeby sytuacja wszystkich matek (tych ciężarnych i po ciąży, tych pracujących zawodowo i w domu, a nawet tych, które matkami jeszcze nie są!) była lepsza, i nie zmuszała do obchodzenia przepisów za pomocą lewych zwolnień. W jedności siła!

Dla polityków też mam dobre wieści: tak na próbę uelastycznijcie przepisy, otwórzcie parę żłobków i przedszkoli, po prostu ułatwcie kobietom życie, a zobaczycie, co się stanie z przyrostem naturalnym :)

PS. “Starszy pan” prowadzi w Bydgoszczy firmę B-Act, która otrzymała tytuł “Pracodawcy Regionu” w ramach programu wspieranego przez EFS. Gratulujemy :)

A więcej o dobrych praktykach można poczytać tu: http://pracodawcaregionu.pl/pracodawca_regionu.pdf

AŚ

Z cyklu Discovery Family Life – „Wyjście samca homo sapiens wraz z potomstwem z matecznika”

2012-01-01T13:41:00.000-08:00

Do wyjścia na dwór dzieci i ich ojca jest niezbędna przede wszystkim matka! Choć tego dnia nie wychodziła na dwór, wrodzony zmysł meteorologiczny umożliwia jej bezbłędną ocenę warunków atmosferycznych panujących poza bezpiecznym matecznikiem. Samiec, pełen przerażenia na myśl, że ma sam wybrać garderobę potomstwu bez pomocy samicy, potrafi miotać się 15 minut w ogromnej rozterce jaka kombinacja odzienia będzie idealna, aby dzieci nie zmarzły lub się nie przegrzały. Zagubiony i niepewny błąka się między szafami i komodami - NIE MOŻE ZNALEŹĆ!!! Zły i coraz bardziej zestresowany daje ujście wewnętrznemu napięciu głośnymi dźwiękami brzmiącymi jak „ KURA MAĆ, lub DO MOLERY JASNEJ” Bywa, że samica pozostawi jakąś część odzieży w tzw. torbie wyjściowej – na pytanie samca: gdzie? Ona odpowiada, że nie pamięta. Samiec odnajduje w końcu zaginioną sztukę odzieży i kipiąc wściekłością podejrzewa złośliwy sabotaż - atmosfera jest tak napięta, że tylko wieloletnia socjalizacja powstrzymuje go od rękoczynów. Nim dzieci zobaczą światło dzienne minie jeszcze co najmniej pół godziny. W tym czasie dzielny samiec będzie z zimną krwią kompletował wszystkie elementy niezbędne do przeżycia potomstwa na zewnątrz czyli: piciownik, przekąski (niezbędne podczas nagłego ataku głodu pociechy), zapasowe pieluchy, kremik, podkład, zapasowe rękawiczki itd., itp. W tym czasie samica-matka całkowicie poświęcona czynnościom domowym (np. wieszaniu prania) pozostaje głucha na otoczenie i z determinacją nie przerywa rozpoczętej czynności pomimo, że w głębi duszy lęka się o swoje życie. Gdy słyszy błogosławione trzaśnięcie drzwi oddycha z ulgą - akcja wyjścia na dwór obeszła się bez ofiar!

Parytety to wspaniały wynalazek - w pakiecie przydałoby się tylko relanium :)

M-anna

2011-12-31T02:28:00.000-08:00

Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku !!!

życzy zespół realizujący „O mamma Mia”

oraz Fundacja MaMa

Parytety w domu

2011-12-29T23:50:00.000-08:00

Zbliża się koniec roku. W grudniu dużo się wydarzyło. W toaletach w metrze zostały zainstalowane przewijaki. Inspiracją do udostępnienie przewijaków dla władz metra był przewodnik wydany przez Fundację MaMa „Warszawa przyjazna dzieciom”. Superstacja i inne media zainteresowały się akcją „Tankujesz. Przewijasz”. Jest to inicjatywa grupy rodziców z Cieszyna, której celem jest zwrócenie uwagi na brak dostępności do przewijaków na stacjach benzynowych. Fundacja MaMa objęła akcje swoim matronatem. Coś się ruszyło i może dzięki naszym wspólnym staraniom przewijaki pojawia się nie tylko na wszystkich stacjach nowej linii metra, ale tez na stacjach benzynowych. Matki zostały dostrzeżone w przestrzeni publicznej, a raczej same się o tę przestrzeń upomniały.

Dlaczego dopiero teraz? Wiadomo, macierzyństwo to trud i wyrzeczenia. Bolący kręgosłup to jakby kontynuacja bóli porodowych. Im bardziej boli, tym mocniej kocha się dziecko, mówią zwolennicy naturalnego porodu. Ale na szczęście coraz więcej kobiet głośno zaczyna mówić o swoich prawach. I ten właśnie głos jest bardzo potrzebny, bo jak widać właśnie dzięki tym staraniom nasze miasto w końcu zaczyna być przyjaźniejsze.

Następną przestrzenią o która musimy zawalczyć są nasze domy. W tym wypadku powinnyśmy oddać cześć „królestwa” mężczyznom. Jestem tego tym bardziej pewna, po obejrzeniu kilka dni temu programu „Dzień Dobry TVN” z udziałem Fundacji MaMa. Gośćmi programu, na temat podziału obowiązków domowych, byli Paulina Holz, Sylwia Chutnik, Paweł Poncyljusz oraz Żora Koroliov. Jak zauważyła jedna z internautek „panie mówiły po węgiersku o jednym, a panowie po serbsku o drugim”. Z programu więc dużo nie wyniknęło, ale taki już urok telewizji śniadaniowej.

Dowiedziałyśmy się jednak jednego: dla panów naturalne jest, ze dom jest przestrzenią kobiet. Oni oczywiście wszystko potrafią zrobić i jak się ich poprosi (!) to pomogą (!), ale rolą męską jest przede wszystkim „polowanie”. Po drodze z polowania mężczyzna przyniesie zakupy, bo taka męska powinność, żeby trudne zadania brać na siebie. Dla żony zostawia tylko te łatwe: gotowanie, pranie, sprzątanie, opieka nad dziećmi i obowiązkowo przygotowanie listy zakupów dla partnera. Błahostka. I trudno panom uwierzyć jak wiele kobiet również te męskie, trudne zadania wykonuje każdego dnia. Według jednego z gości, „różnie to bywa” ale samodzielnie zakupy noszą zapewne kobiety samotne. Różnie to bywa, oczywiście, ale biorąc pod uwagę jak wiele kobiet codziennie dźwiga ciężkie siatki, można by wątpić czy wszystkie są rzeczywiście samotne. No ale skoro, różnie to bywa, mogą to być np. kobiety żyjące w związkach nieformalnych, a to wiadomo rodzi różne patologie, zapewne może dojść nawet do tego, że kobieta sama musi nosić zakupy! Ogólnie panowie nie widzą problemu i potraktowali temat dość lekko. Problem natomiast jest duży bo według danych CBOS 2002a podział obowiązków domowych jest na drugim miejscu przyczyn konfliktów w rodzinie, zaraz za sytuacją finansowa. I nie sądzę żeby tu chodziło tylko o to, że mężczyźni nie zawsze przynoszą zakupy do domu! Także w Nowym Roku życzę wszystkim podjazdów, przewijaków i parytetów w domu (taki chyba był tytuł programu).

KaNi

3 dni do świąt…. Na szczęście! (matka pod lupą)

2011-12-21T02:55:00.000-08:00

PREZENTY- 98% - oby się udało
WYPIEKI DEKORACYJNE- 100% ale wyszło za mało
SPRZĄTANIE- 80% -jeszcze tyko ogólny odsprząt przed samymi świętami
PRACA- 70% -nadrobić zaległości
SPOTKANIA- 70% -spotkań odbytych na pozostałe przygotować upominki
DEKORACJE ŚWIĄTECZNE-99% -dokupić lampki
ZABAWA Z DZIEĆMI- 5% -do zmiany!
KONTAKTY Z MĘŻEM- 2% -jeszcze się poznajemy ale nie wiem jak długo!!!do zmiany!!!!!!!!!!!!

Posumowanie
Poziom stresu- 100%
Poziom szczęścia- na to uczucie nie ma już czasu
Poziom satysfakcji-45%

Mam wątpliwości czy warto…?

hmmm kreatywność 200% :)

M-anna

O Mamma Mia! Tu wózkiem nie wjadę!

2011-12-07T00:39:00.001-08:00

Addio Matko Polko !

2011-11-28T14:16:00.000-08:00

MATCE POLCE (matce doskonałej) już podziękujemy! / Addio Matko Polko

Część kobiet odczuwa ogromną presję wewnętrzną lub środowiskową dotyczącą macierzyństwa - projekt "Addio Matko Polko" jest adresowany właśnie do tej grupy społecznej i ma na celu odstresowanie mam żyjących pod presją. Z mediów można dowiedzieć się co dobra kochająca matka powinna robić, a także jak się zachowywać. Aby przeprowadzone działania były bardziej skuteczne przed rozpoczęciem chciałybyśmy również poznać co same mamy myślą na ten temat - w tym celu powstanie specjalna ankieta którą przeprowadzą chętne wolontariuszki.

Problematyka:

1) Ogromne poczucie obowiązku, wręcz przymus wewnętrzny aby dźwigać cały ciężar opieki nad domem, a także dziećmi samodzielnie. Tradycyjny model rodziny-on zarabia ona robi całą resztę.
Zakres obowiązków kobiety w domu:

a) Dbanie o czystość ewentualnie przypominanie rodzinie o ich obowiązkach.(jeżeli nie wyrabia się z tym obowiązkiem to szuka gosposi, niekiedy ma poczucie winy, że widocznie jest słabo zorganizowana).

b) Gotowanie - powinna gotować bo to dla rodziny zdrowe i jest świadectwem dobrej opieki "matki"(jeśli nie gotuje może się czuć gorszą mamą)

c) Administracja domem - kobieta ma w głowie: co należy kupić i dla kogo, co należy naprawić, czego brakuje - to ona wie gdzie leży kilkaset domowych przedmiotów i gdzie jest ich miejsce, sprawdza odzież dzieci, ich zabawki, zajmuje się zaspokajaniem bieżących potrzeb rodziny. Organizuje wyjazdy, wszelkie święta, zamawia prezenty (jeśli o czymś zapomni to czuje, że ma słabą pamięć i to do niej domownicy mają żal)

d) Dbanie o dziec i- dba o rozwój dziecka, o jego rozrywki, pielęgnuje znajomości z rodzicami ulubionych koleżanek dzieci aby dziecko mogło się częściej spotykać ukochanym kolegą czy koleżanką

e) Domowy lekarz - obszerna znajomość leków oraz schorzeń

f) Powinna stawiać dobro rodziny nad własnym, oddawać smaczniejsze jedzenie dzieciom pozwalać mężowi na wypoczynek (choć sama ledwo stoi na nogach!!!!!!!!!!), chodzić w łachmanach aby dzieci miały ekstra zabawki i ciuchy.

g) Presja matki wiecznie uśmiechniętej i spokojnej - ma poczucie, że powinna być doskonała, chodzi na kursy rozwojowe . Stara się aby była miła atmosfera, pomimo że jest chronicznie niedospana a życie przepływa jej nawet nie wiadomo kiedy.

h) Brak odpoczynku, opieka nad domem trwa 24h na dobę

TABU- nudzę się w domu, moje dziecko doprowadza mnie do szału czasami już sama nie wiem czy je kocham.

2) Presja pracy- współczesna kobieta zgodnie z radami poradników powinna robić karierę, rozwijać się i zarabiać coraz więcej pieniędzy

3) Kura domowa- tu nie jestem pewna, chyba zależy od środowiska - jeśli ortodoksyjno-chrześcijańskie jest to matka idealna, znowu jeśli bardziej lewicowe to kobieta, która głupieje w domu oddając się nudnym zajęciom i dzieciom zamiast iść do pracy.

a) Samotność. Kiedyś rodziny były wielopokoleniowe a nikt nie oczekiwał, że kobieta będzie do tego stopnia dbała o dzieci - było oczywiste, że dzieci dbają same o siebie.

b) Nuda, monotonia, wypalenie

c) Frustracja spowodowana ubezwłasnowolnieniem -od kiedy ma dzieci powinna żyć tylko dla rodziny

d) Podległa finansowo może mieć mniejszy głos w podejmowaniu decyzji

4) Presja wyglądu - "mama" powinna być młoda, ładna i wysportowana- po miesiącu od ciąży zgubić brzuszek, a po roku być wirującym seksem w pełnym makijażu.

5) Jedyne czego się chyba powszechnie od kobiet nie wymaga to inteligencji (o rozpaczy! co za paradoks - żaden idiota nie da sobie rady z taką ilością zadań), ale już czar i błyskotliwy dowcip, a także oczytanie zawsze w cenie:))))

Dlaczego według mnie warto przeprowadzić taką akcję:

Kobiety do tego stopnia opanowały sztukę samodzielnej pracy, że nie bardzo są w stanie cokolwiek zmienić, a nadmiar obowiązków może powodować stres wypalenie lub depresję. Wstyd, że człowiek sobie nie daje rady lub poczucie winy.

Podsumowanie: Chciałabym, aby poprzez ten projekt kobiety nie czuły, że muszą i dały sobie prawo do zaspokajania własnych potrzeb.

Tak sobie myślę po przeczytaniu tego tekstu, że te kobiety to chyba nie ludzie:)))))))

"O Mamma Mia!" bariery mentalne

2011-11-28T14:14:00.000-08:00

Projekt O Mamma mia! Tu wózkiem nie wjadę! Jak dotąd dotyczył barier architektonicznych, w tym roku postanowiłyśmy dołączyć również bariery mentalne. Wózek jest więc dla nas jedynie symbolem, a brak możliwości poruszania się nim w przestrzeni publicznej odzwierciedla utrudnienia na które kobiety z dziećmi narażone są każdego dnia poruszając się w świecie, od braku akceptacji dla dzieci w wielu miejscach po bariery na rynku pracy. Chcemy świata przyjaźniejszego dla naszych dzieci i dla nas samych. Ten blog to miejsce gdzie będziemy dyskutować o tym czego naprawdę nam potrzeba, będziemy robić badania i prowadzić kampanie. Uważamy, ze czas najwyższy zdjąć całkowitą odpowiedzialność za wychowanie dzieci z barków kobiet. Sądzimy, że podział obowiązków jest priorytetem w walce o równość i sprawiedliwość. Pragniemy również odczarować obraz matki samowystarczalnej, wszystkowiedzącej, perfekcyjnej. Społeczne oczekiwania wobec matek są bardzo wysokie, matki też bardziej niż ktokolwiek inny poddawane są obserwacji i rozliczane z wykonanych zadań. Pragniemy dać kobietom możliwość przeżywania macierzyństwa jako doświadczenia miłości, różnych, czasem skrajnych emocji, możliwości rozwoju poprzez tworzenie niepowtarzalnej więzi jaką jest relacja z dzieckiem. Jednocześnie chcemy znaleźć przestrzeń na błędy i zmęczenie. Przestrzeń na nasze ambicje i marzenia. I nie chcemy czuć się winne, że czasem nie ma w nich naszych dzieci.

O "O Mamma Mia!"

2011-11-28T14:00:00.000-08:00

„O Mamma Mia! Tu wózkiem nie wjadę” to projekt Fundacji MaMa prowadzony od 2006 roku. Projekt ma na celu przebadanie przestrzeni miejskiej pod kątem dostępności dla osób na wózkach, z wózkami oraz małymi dziećmi. Od 6 lat systematycznie, badamy miejsca przyjazne rodzicom z dziećmi, warszawskie dworce, stacje metra, urzędy oraz główne węzły komunikacyjne. Efekt naszej pracy to między innymi opracowanie poradnika dla władz lokalnych „Warszawa przyjazna rodzicom” oraz stworzenie standardów Miejsc Przyjaznych Rodzicom i Dzieciom.

Całkowita przebudowa przestrzeni miejskiej jest kosztowna i czasochłonna. Nie spodziewamy się, że w perspektywie kilku lat wszystkie bariery architektoniczne znikną, dlatego naszym celem jest też zmiana mentalności społecznej. Zwrócenie uwagi na bariery na które osoby z dziećmi czy na wózkach narażone są każdego dnia. Uważamy, że równy dostęp do przestrzeni publicznej dla wszystkich jest priorytetem w walce o społeczną sprawiedliwość. Chcemy świata przyjaźniejszego dla naszych dzieci, dla nas samych i dla wszystkich, których krzywe chodniki, niekończące się schody czy choćby brak życzliwości otoczenia wykluczają z czynnego udziału w życiu społecznym. Wózek jest dla nas, matek, również symbolem, a brak możliwości poruszania się nim w przestrzeni publicznej odzwierciedla utrudnienia na które kobiety z dziećmi narażone są każdego dnia poruszając się w świecie, od braku akceptacji dla dzieci w wielu miejscach po bariery na rynku pracy.

Ten blog to miejsce gdzie będziemy dyskutować o tym czego naprawdę nam potrzeba, aby świat w którym żyjemy stał się miejscem przyjaznym i dostępnym dla każdego. Będziemy robić badania i zbierać informacje o nieprzystosowanych miejscach, aby na bieżąco monitorować sytuację.

VI Edycja "O Mamma Mia!"

2011-11-26T15:48:00.000-08:00

Zakończyła się VI edycja kampanii społecznej "O Mamma mia! Tu wózkiem nie wjadę". W tym roku byli z nami SingleMoms - portal dla samodzielnych mam i już po raz drugi Towarzystwo Przyjaciół Szalonego Wózkowicza.
Przebadaliśmy warszawskie dworce i stacje metra pod katem dostępności dla osób z wózkami, na wózkach i z małymi dziećmi. Zwróciliśmy też uwagę na warszawskie węzły komunikacyjne, niedostępne dla osób z wózkami i na wózkach.
Dużym problemem są toalety przystosowane dla osób z wózkami, na wózkach, z małymi dziećmi. Prawie ich nie ma w miejscach publicznych. Na żadnej ze stacji metra nie ma w toalecie przewijaka. Na 8 stacjach brakuje toalet dostosowanych do wózków, na 3 są, ale niedostępne, gdyż chcąc pobrać klucz do nich napotykamy na... schody. Tylko na jednym dworcu w Warszawie (Warszawa Zachodnia) jest toaleta w pełni przystosowana do osób z wózkami, na wózkach i z małymi dziećmi.

Do pobrania:
raport metro 2011,
raport warszawskie dworce 2011,
raport warszawskie węzły komunikacyjne 2011

O Mamma Mia -tutaj wózkiem nie wjadę

2011-11-05T13:58:00.000-07:00

Kampania społeczna dotycząca nieprzystosowania przestrzeni publicznej dla osób poruszających się z wózkiem, na wózku lub z małym dzieckiem. W trakcie kolejnych odsłon kampanii zwracamy uwagę na krzywe chodniki, wysokie krawężniki, schody bez podjazdów, samochody zaparkowane na całą szerokość chodnika, brak odpowiednio przystosowanych autobusów niskopodłogowych zsynchronizowanych z wysokością chodnika na przystankach, konieczność przystawania urzędów i innych miejsc publicznych dla osób z małymi dziećmi, z wózkami lub na wózkach, brak podjazdów w wielu budynkach mieszkalnych i odpowiednich przepisów ich dotyczących. Tworzymy listę najbardziej nieprzyjaznych oraz najbardziej przyjaznych miejsc dla osób z małymi dziećmi.
Kampania rozpoczęła się w 2006 roku. Zwykle odbywa się od marca do maja.